Home / Novosti / „Balašijeva nagrada“ Arpadu Vicku za prevod mađarske književnosti na srpski jezik

„Balašijeva nagrada“ Arpadu Vicku za prevod mađarske književnosti na srpski jezik

„Balašijeva nagrada“ Arpadu Vicku za prevod mađarske književnosti na srpski jezik

Izvor: Blic, FOTO: AKADEMSKA KNJIGA / PROMO

Prevodiocu Arpadu Vicku iz Novog Sada 27. septembra 2018. u Mađarskoj akademiji nauka u Budimpešti uručena je „Balašijeva velika nagrada za književno prevodilaštvo“. Ovu nagradu ustanovilo je prošle godine Ministarstvo za spoljne poslove i spoljnu trgovinu Mađarske s ciljem da se oda priznanje onim prevodiocima koji su svojim stručnim radom doprineli upoznavanju mađarske književnosti na jednom datom jezičkom području.

Stručni žiri je ove godine nagradu dodelio Arpadu Vicku, književnom prevodiocu iz Novog Sada, koji prevodi mađarska dela na srpski jezik. Žiri su sačinjavali predstavnici Saveza mađarskih pisaca, Društva beletrista, Mađarske akademije umetnosti, Prevodilačke kuće u Balatonfuredu, Udruženja mađarskih izdavača i knjižara, Petefijevog muzeja književnosti, Saveza mladih pisaca, Mađarskog PEN kluba, te Naučnog instituta za mađarsku književnost i kulturu Univerziteta Etveš Lorand u Budimpešti.

Nagrada je  dodeljena  na dan Svetog Jerolima, prevodioca Biblije s grčkog na latinski, koji je i zaštitnik književnih (i inih) prevodilaca. Sastoji se iz medalje, plakete i novčanog dela.

O prevodilačkom delu Arpada Vicka i značaju  “Balašijeve velike nagrade za književno prevodilaštvo” govorili su državni sekretar Tamaš Mencer i pesnik, pisac, prevodilac Oto Tolnai.

Nagrada je nazvana po Balintu Balašiju (1554–1594), mađarskom renesansnom lirskom pesniku. Pisao je uglavnom na mađarskom, ali je znao, i pisao i na latinskom, italijanskom, nemačkom, poljskom, turskom, slovačkom, hrvatskom i rumunskom. Bio je osnivač moderne mađarske lirske i erotske poezije.

Njegov prvi rad bio je prevod dela Majkla Boka „Wurlzgertlein für die krancken Seelen“, objavljen u Krakovu, s namerom da uteši oca koji je bio u poljskom egzilu.

Arpad VickoFOTO: AKADEMSKA KNJIGA / PROMO
Arpad Vicko

Arpad Vicko (Novi Sad, 1950), književni prevodilac, od 1970. prevodi sa mađarskog na srpski poeziju, prozu, dramu, esejistiku i naučnu literaturu. Objavio je više od osamdeset samostalnih knjiga prevoda. Najviše je prevodio dela savremenika – romane i eseje Đerđa Konrada, Lasla Vegela, Ištvana Erkenja, Ištvana Eršija, Petera Esterhazija, Imrea Kertesa, Antala Serba, poeziju Ota Tolnaija, Pala Bendera, Ferenca Đezea, Đerđa Petrija, dokumentarne priče Tibora Varadija, filozofske i sociološko-politikološke, književno-teorijske, teatrološke, kao i studije iz oblasti likovnih umetnosti većeg broja autora – Janoša Kiša, Oskara Jasija, Ištvana Biboa, Jenea Siča, Kornelije Farago, Balinta Sombatija, Zoltana Šebeka i dr. Preveo je takođe preko dvadeset dramskih tekstova savremenih mađarskih autora.

Autor je antologije poezije vojvođanskih Mađara Januarski ćilibar (Arka, Smederevo, 2003, 2009) i panorame savremene mađarske proze Monstrumi, vilenjaci, vragovi, zlodusi (Forum, Novi Sad, 2014).

Radio je 32 godine kao novinar, potom urednik emisija za kulturu i književnost programa Radio Novog Sada na mađarskom jeziku. Objavio je knjigu intervjua s jedanaest vodećih mađarskih intelektualaca Illanékony műfaj (Žanr trenutka), Forum, Novi Sad, 2009.

U više navrata bio je na studijskim boravcima u Mađarskoj. Rasprave i studije o književnom prevodilaštvu objavljivao je u časopisu Mostovi kao i u raznim zbornicima publikovanim nakon naučnih i književnih, te književno-prevodilačkih konferencija u zemlji i inostranstvu.

Član je Društva književnika i književnih prevodilaca Vojvodine od 1976, član Mađarskog saveza pisaca od 1990, član Srpskog P.E.N. centra od 1996, član-osnivač Asocijacije srednjoevropskih književnih prevodilaca (2000) i član Udruženja književnih prevodilaca Srbije (2002).

Dobitnik je nagrade za prevodilaštvo Bazsalikom (1986, i 2007), nagrade Društva književnika Vojvodine za najbolju prevedenu knjigu godine (1991), nagrade za prevodilaštvo Milán Füst Mađarske akademije nauka (1999), nagrade Udruženja književnih prevodilaca Srbije Miloš N. Đurić za prevod proze (2002). Dobitnik je i nagrade Iskra kulture (2003) i Medalje kulture za multikulturalnost i interkulturalnost Zavoda za kulturu Vojvodine (2011), te Povelje Udruženja književnih prevodilaca Srbije (2011).

 

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

8 − four =